حفیظ منصور یکی از آدم های نسبی با فهم در میان هیأت مذاکره کننده ارگی ها با طالبان است و تا جایی درک درست از ذهنیت طالبان دارد و در مصاحبه های خود با مطبوعات هم بدون ترس و وهم سخن می گوید ، نامبرده گفته است که رفتن اشرف غنی احمدزی از قدرت و ایجاد حکومت موقت اگر طالبان بپذیرند یگانه راه بیرون رفت از بن بست مذاکرات است و دیگر هیچ راه وجود ندارد.

اظهارات حفیظ منصور شاید انعکاس یک بخش عمده رقبای ارگی ها در داخل و اکثریت کشور های منطقه ای و فرامنطقه ای باشد.

آنچه از آفتاب کرده روشن است این است که طالبان اشرف غنی احمدزی را به عنوان امیرالمومنین نمی پذیرند و با ارگی ها با فورمول حکمتیار یکجا نمی شوند و حتی پیشنهاد اشرف غنی احمدزی را که توسط عمران خان به طالبان به عنوان رهبر اداره موقت خود را مطرح کرده است نیز نپذیرفته اند از همین جهت است که گفته های حفیظ منصور اهمیت پیدا می کند یا مذاکرات قطع می شود و یا منجر به ایجاد حکومت موقت می گردد دیگر راه وجود ندارد ، چرند و پرند ارگی ها و نانخوران وابسته به ارگی ها در داخل و خارج کشور که نبود اشرف غنی احمدزی را مساوی به جمهوریت و بازگشت به عقب می دانند دیگر به اندازه پشیزی ارزش ندارد.

گرچه ایجاد حکومت موقت برضد منافع نه تنها اشرف غنی احمدزی بلکه بسیاری باند های تبهکار در شورای عالی صلح ، مجلس نمایندگان ، مجلس سنا و حتی منافع ماهانه چهارده هزار دالری ، روزانه سه صدوپنجا دالری ، زندگی در هوتل های لوکس رایگان با آب و نان قطر هیأت ارگی ها هم می شود که نباید این موانع را ساده فکر کرد چنانچه اکنون معلوم گردیده است که علت دوام سه ماه مذاکره برای هیچ در قطر فقط امتیازات در حدود ماهانه 24500 دالر بوده است.

البته این مذاکرات فقط برای چگونگی رسیدن به قدرت ، ماندن به قدرت ، تقسیم قدرت و انتقال قدرت است و مسأله صلح و رسیدن به صلح ارتباط به ساختار سیاسی افغانستان و اشتراک عادلانه اقوام در آن ساختار است که بسیار یک موضوع پیچیده و دشوار به نظر می رسد.

حسن علی عدالت