در کشورم افغانستان؛ در زیر نام این دو سمبل: "امارت" و "جمهوریت"، هر روز جنگ است و انفجار، هر روز آدم ها ناحق و ناروا کشته میشوند، هر روز خانه ها ویران میشود.

در اینجا به اثر آتش جنگ خانمانسوز بخاطر دفاع از سمبول های "جمهوریت" و "امارات" هر روز کودکان، جوانان، زنان و مردان به خاک و خون می غلطند؛ خانه و کاشانۀ شان ویران میشود. اما رهبران و مسؤولان این سمبول ها بخاطر حفظ و دوام سلطۀ اقتصادی و قدرت خویش همچنان بر گرده های مخلوق خدا سوار اند و طبل دفاع از "امارت" و "جمهوریت" را کوبیده، مردم بیچاره و آوارۀ این سرزمین را سپر امیال و خواهشات آزمندانه و حریصانۀ شان میسازند.

پیامد این جنگ خانمانسوز ما را چنان خسته و در هم کوبیده است که حتی توان ایستادگی بخاطر حق زندگی را هم از دست داده ایم. عنان اختیار در دست ما نیست، هرانچه را سمبول های "امارت" و "جمهوریت" و حامیان خارجی آنها فیصله کند، همان میشود.

در اینجا کس به غم کس نیست، روزهای بدی را سپری می کنیم، روز های بدی که برادر ندارد. برنامه های به نام هیات های مذاکره کنندۀ صلح، نشست ها، سفرها بخاطر حمایت از صلح، کاهش خشونت، آتش بس، خطوط سرخ و سبز، تبلیغات و پلان های رسیدن به صلح، همه و همه دروغ و عوامفریبانه است.

در واقع "جمهوریت" و یا "امارتی" که زندگی را بر مردم حرام ساخته و کشور را به میدان جنگ دوامدار مبدل ساخته؛ برای ما هیچگونه ارزش و اهمیتی ندارد. ما نمیخواهیم بخاطر این سمبول های خیالی و میان تهی بمیریم.

ما میخواهیم در کشور خود، نظام و سیستمی داشته باشیم که دولتمردان آن عملگرا، صادق، متعهد، راستگو، حامی منافع ملی و تمامیت ارضی کشور، تطبیق کنندۀ قانون و خدمتگار مردم مبتنی بر عدالت و انصاف در جامعه باشند. نظامی که در کشور فتنۀ جنگ خانمانسوز و مصایب انفجار و کشتار، خاتمه یابد و حق زندگی را از ما، از کودکان، از جوانان، از زنان و از مردان ما کسی نگیرد.

احمد سعیدی