دو روز پیش خبری مبنی بر این که گروه طالبان طرحی را در پیوند به روند صلح و شکل حکومت آینده پسا صلح بیرون داده و یک نسخه آن را با شورای عالی مصالحه ملی شریک ساخته است. هرچند تاکنون هر کارنامه طالبان به اندازه کافی حیرت آفرین بوده و این ملت را در بهت و تعجب و شگفتی فرو برده، اما صدور طرحی برای صلح از گروهی که نام و نشان آن با خون و کشتار و ترور و ایجاد رعب و حشت گره خورده، بار دیگر حیرت‌ها افزود و شگفتی‌ها نمود.

در طرح صلح گروه طالبان روی ساختار حکومت پس از صلح در کشور بحث شده و چگونگی توزیع قدرت را تبیین کرده است. در این طرح گروه طالبان خود را ملزم به اشتراک در برگزاری انتخابات زودهنگام ندانسته و مدت عمر حکومت صلح را مدت 20 ماه دانسته است. هم چنان در طرح صلح طالبان تاکید شده که وزارت‌خانه‌های کلیدی میان د طرف به صورت مساویانه تقسیم می‌شود و گروه طالبان نیز در مجلسین شورای ملی هم‌اندازه نظام جمهوری اسلامی نماینده خواهد فرستاد.
در طرح طالبان نیز پست نخست‌وزیری پیش بینی شده است.

اما اگر به ماهیت و سوابق و سوانح گروه طالبان نظری گذرا داشته باشیم، خواهیم دید که این گروه به تنها پدیده‌ای باور ندارد، صلح و آرامش و آشتی و امنیت و رونق زندگی است؛ زیرا این گروه در طی نزدیک به سی سال از عمری که دارد، همواره هرنوع پیشنهاد صلح را رد کرده و خواسته که سناریو و روایت خود از حکومت داری و نظام و سیستم را با توسل به میله اسلحه پیاده کند. گروه طالبان در زمان دولت اسلامی مجاهدین بارها صلح و آشتی را رد کرد و با گذاشتن شروط ناممکن از طفره رفت، در بیست سال گذشته نیز همواره صلحه را پس زد و در جریان مذاکرات با امریکا و نمایندگان جمهوری اسلامی افغانستان نیز فرصت کشی دارد تا به قدرت از راه زور و جنگ برسد. عدم اعتماد بر گروه طالبان در ذهن و فکر فرد فرد این میهن زبانه می‌زند، چون گروه طالبان نشان داده که قابل اعتماد نیست و به صلح و تقسیم قدرت و حضور تمام اقوام و پیروان مذاهب گوناگون کشور در ساختار قدرت باور ندارد، طالبان فقط یک روایت از صلح و قدرت دارند و آن هم همان اعاده و احیای امارت اسلامی این گروه است که طعم و مزه آن را مردم افغانستان برای پنج سال متوالی چشیده‌اند. بنا بر این، وقتی گروه طالبان طرح صلح بیرون می‌دهند، از کجا معلوم که ترفند تازه این گروه برای وقت کشی تا زمان خروج کامل نیروهای خارجی نباشد که پس از آن با نیشخند به زور متوسل شوند و تمام روند صلح و جوانه‌های امید ملت را برای آرامش و آشتی بر هم نزند.

با توجه به این مسایل، باید اذعان کرد که طرح صلح طالبان نیز همانند حرکت‌های و پالیسی‌های قبلی این گروه غیر قابل اعتماد و حتا به نظر می‌رسد که ریشخندی بر روند صلح باشد؛ چرا که گروه طالبان نه به صلح باور دارد و نه می‌تواند در صلح به حیات خود ادامه دهد. گروهی که هویت آن با ترور و ارعاب و دهشت و وحشت گره خورده باشد، هرگز نمی‌تواند در هوای پاک صلح و آرامش به تنفس کند.