یک منبع آگاه در سفارت افغانستان در تهران، با بیان این‌که سفارت افغانستان در تهران فعلا در مقابل عملکرد خود خصوصا در مقابل عواید سرشاری که روزانه در حدود 20 هزار دالر درآمد دارد، به هیچ کسی پاسخگو نیست، از رویکرد و برخورد دوگانه عبدالغفور لیوال، سفیر و همچنین عبدالقیوم سلیمانی، معاون سفیر و سرپرست کنونی سفارت به خصوص در برخورد با دیپلمات‌ها و کارمندان و همچنین مهاجرین و مراجعین انتقاد کرد. این دیپلمات ارشد می‌گوید که ترک وظیفه از سوی عبدالغفور لیوال و رفتن به فرانسه وجاهت قانونی ندارد.

 یک منبع آگاه در سفارت افغانستان در تهران که نخواست نامش افشا شود، در گفت‌وگو با آوا در ارتباط به وضعیت سفارت افغانستان بعد از ترک عبدالغفور لیوال، سفیر افغانستان در ایران گفت: پس از ترک عبدالغفور لیوال، سفیر افغانستان در ایران، معاون او عبدالقیوم سلیمانی در حالی سرپرستی سفارت را به عهده گرفته است که سرپرستی وی توسط هیچ ارگان و مقامی منظور نگردیده و به همین لحاظ وضعیت حقوقی سفارت افغانستان در ایران در یک حالت غیرثابت، نامشخص و استثنایی قرار دارد؛ بنابراین ممکن است که این مسئله تمام امورات سفارت را تحت شعاع خود قرار بدهد.

وی افزود: سفارت افغانستان در تهران فعلا در مقابل عملکرد خود خصوصا در مقابل عواید سرشاری که روزانه در حدود 20 هزار دالر درآمد دارد، به هیچ کسی پاسخگو نیست، که این درآمدها کجا می‌رود و مصارف سفارت بر چه اساسی صورت می‌گیرد و همچنان بعضی طرح‌ها را نیز روی دست گرفته‌اند که وضعیت حقوقی آن‌ها نیز معلوم نیست.

این منبع آگاه در سفارت افغانستان در ایران در پاسخ به این‌که چرا عبدالغفور لیوال رفت و وظیفه را ترک کرد، می‌گوید: این‌که سفیر افغانستان در ایران وظیفه را ترک کرده و به فرانسه رفته است، اصلا وجاهت قانونی ندارد. یکی از دلایلی که سفیر افغانستان وظیفه را ترک نموده، این است که وی از شرایط استثنایی و مسئولیت‌ها و صلاحیت‌هایی که در اختیار داشت، ترس ‌داشت و به همین دلیل مسئولیت خود را ترک نمود.

وی در ادامه علاوه نمود: دلیل دیگر این‌ است که ایشان احتمالا نمی‌توانست به لحاظ تباری در مقابل طالبان که فعلا در راس حکومت فعلی افغانستان قرار گرفته‌اند، ایستادگی نماید.

به باور او: مسئله دیگری که باعث شد آقای لیوال سفارت را ترک کند، این است که اگر حکومت طالبان از سوی کشورها به رسمیت شناخته شود، ممکن است دیگر فرصتی برای پناهندگی وی به کشورهای اروپایی و امریکا میسر نشود و احتمال ضبط دارایی‌های وی نیز وجود داشت.

همچنین این منبع در ارتباط به چگونگی مدیریت دو ساله عبدالغفور لیوال در رأس سفارت افغانستان در تهران، خاطرنشان ساخت: "متاسفانه آقای لیوال فاقد تجربه کار دیپلوماتیک بود". ایشان با دو شعار کار خود را آغاز کرد؛ یکی این‌که با فساد اخلاقی و اداری مبارزه می‌کند و دوم، یک ساختمان کلان را به خاطر رهایی مهاجرین از آواره شدن در خیابان‌ها برای سفارت اجاره می‌کند تا مشکلات مراجعین مرفوع شود که متاسفانه نه تنها در این عرصه‌ها هیچ‌ کار عملی صورت نگرفت و ساختمان وسیع گرفته نشد، بلکه همان ساختمان شهرک غرب تهران هم واگذار شد و در مورد مبارزه با فساد اخلاقی و فساد اداری هم گزینشی برخورد گردید

ایشان در ادامه با بیان این‌که عبدالغفور لیوال با دیپلومات‌ها رفتار دوگانه داشت، اظهار داشت: دیپلومات‌ها و مامورین پشتو زبان که در تیم لیوال بودند، از هر نظر مصئونیت داشتند و بارها موارد فساد  نزدیکان و هم تیمی های وی برملا و به ایشان گزارش می‌شد، اما هیچ گونه برخوردی صورت نمی‌گرفت، اما در مورد سایرین که در گروه‌شان نبودند، برخورد شدید و گزینشی صورت می‌گرفت.

این منبع آگاه در سفارت افغانستان در تهران یادآور شد: رویکرد عبدالغفور لیوال با دیپلومات‌ها به گونه‌ای بود که گاهی از اختلاف‌افکنی بین آن‌ها سود می‌برد.

وی در مورد نگاه سفیر افغانستان به جمهوری اسلامی ایران نیز گفت: نگاه سفیر به مسئولین کشور میزبان هم یک نگاه حرفه‌ای و مسلکی نبود، و بیشتر اوقات، خود را فاقد ظرفیت و هم‌تراز بودن در مذاکرات و صحبت‌های رو در رو می‌دید. در زمان مدیریت ایشان ما قطعا شاهد کاهش مشکلات مهاجرین و یا بهبود روابط دو کشور نبودیم.

این منبع در پیوند به نوع نگاه سفیر به مهاجرین و نمایندگان مهاجر، حل مشکلات آن‌ها و تلاش‌ها در زمینه ارائه خدمات بیشتر به مهاجرین نیز تصریح کرد: در مورد مهاجرین متاسفانه حرف و شعار زیاد بود و تقریبا می‌شود گفت که عبدالغفور لیوال در این مسئله پیرو آقای کرزی بود و کوشش می‌کرد که خود را با مردم صمیمی نشان بدهد و با آن‌ها همدردی کند، ولی هیچ‌گونه توجهی به رفع مشکلات مهاجرین نداشت. به عنوان مثال، حاضر نبود حکم بدهد پاسپورت یک مهاجر که هزینه تمدید یک ساله عضو خانواده خود را نداشت، رایگان تمدید شود، ولی تسهیلات مالی چندین برابر را برای دیپلمات‌ها و کارمندان محلی هم تیمی خود که دارای حقوق و امتیازات فوق‌العاده بودند، قائل می‌شد.

وی در مورد برخورد سفیر افغانستان با کارمندان محلی این سفارت نیز گفت: اخراج 27 نفر از کارمندان تحصیل کرده که اکثرشان هزاره و شیعه بودند، هیچ مبنای قانونی نداشت و سلیمانی، سرپرست کنونی سفارت هم در این مسئله نقش پر رنگی داشت، درحالی که برخی کارمندان از اقوام دیگر و آلوده به فساد که حتی لیسانس هم ندارند، بیش از 10 سال در سفارت افغانستان کار می‌کنند.

از سوی دیگر او اظهار داشت: سفارت افغانستان در ایران فعلا فقط معاش دیپلومات‌ها را می‌دهد، ولی برای اتشه‌ها و کارمندان محلی آنها معاش نمی‌دهد، در حالی‌که هر روزه عواید قابل توجهی دارد.

این منبع آگاه در مورد هزینه‌های گزاف ارائه خدمات کنسولی به مهاجرین در ایران یادآور شد که حال فرصت خوبی است تا کارهای زیادی به نفع مهاجرین انجام شود اما آنان از این فرصت  در جستجوی منافع شخصی، قومی و تیمی خود هستند.

او از عبدالقیوم سلیمانی، سرپرست فعلی سفارت افغانستان در تهران خواست، که اگر واقعا دلسوز مهاجرین است، در جستجوی منافع عمومی باشد، کارمندان محلی فاسد، بد اخلاق و بی سواد را که سال های متوالی است از جیب مهاجرین بیچاره تغذیه میکنند برکنار و تحصیلکردگان پاک و متخصصین را جانشین آنان سازد.

او تاکید کرد: سلیمانی هم تقریبا مشکلات سفیر را دارد و خصوصا در قسمت فعالیت صرافی در اطراف سفارت ابهاماتی وجود دارد. صرافی که با سفارت قرارداد دارد، حتی از مهاجرین که وضعیت اقتصادی خوبی ندارند، همیشه یک هزار بیشتر از نرخ بازار اخذ می‌کند.

همچنین دیروز شنبه یکی از مراجعین سفارت شکایت داشت که با حضور در  بخش حقوقی سفارت بخاطر انجام کارهای اداری اش اعتراض کرده که از جانب فردی به نام عبید که شاکیان زیادی دارد بی مهابا مورد دشنام و کتک کاری قرار گرفته است و برخی کارمندان محلی  سفارت با برخی دفاتر ترجمه قرار داد دارند و در همان سفارت مهاجرین را به نوعی مجبور میکنند کارهای پول آور بیرونی را از طریق آنان انجام دهند.

پیش از این، گزارش‌های غیررسمی متعددی در مورد برخی مشکلات و فساد در سفارت افغانستان در تهران منتشر شده بود، که با این مصاحبه، عملا تأیید و تصدیق گردید. در مدت دو سال گذشته، یکی از مسائل جدی در سفارت افغانستان، کاهش برقراری ارتباط با خبرنگاران و رسانه‌ها و به خصوص بایکوت آن‌ها و عدم اجازه برای حضور در این سفارت جهت پوشش رویدادها و برنامه‌ها و همچنین مصاحبه با اتشه‌های مختلف بود، در حالی که پیش از آن، چنین رویه‌ای وجود نداشت.

این در حالی است که بعد از سقوط نظام جمهوری در افغانستان و روی کار آمدن دولت اسلامی طالبان، سفارت‌خانه‌ها و نمایندگی‌های سیاسی افغانستان در خارج از کشور به گونه خودمختار اداره می‌شوند. این وضعیت مشکلاتی را نیز به بار آورده که اتباع افغانستان از وجود فساد و ناهماهنگی در نمایندگی‌های افغانستان شکایت دارند؛ هرچند وزارت خارجه طالبان از تمام سفارت‌‌خانه‌ها و نمایندگی‌های کشور در خارج خواسته که همانند گذشته به فعالیت‌های خود ادامه دارد و با این وزارت ارتباط داشته باشند.

در شرایط کنونی، عقب افتادن پرداخت حقوق اتشه‌های سفارت و کارمندان آنها و نمایندگی‌های افغانستان در ایران و سایر کشورها، یک مسأله جدی به حساب می‌آید و از سوی دیگر، روند ارائه برخی خدمات مهم به مراجعین، به خصوص مهاجرین از جمله صدور تذکره الکترونیک و پاسپورت الکترونیک مختل و متوقف شده است.