رویدادهای فاجعه بار کابل، مزار و قندوز، در عرض همدیگر نشان داد که عوامل این کشتارها همه از یک مرجع دستور می گیرند و با وجود آنکه طیف قربانیان این رویدادها، کاملا متفاوت بودند؛ اما یک هدف مشترک در عقب این کشتارهای مخوف وجود دارد و آن، دامن زدن به جنگ مذهبی و راه اندازی نبرد شیعه و سنی است.

تروریست های وحشی و خون آشام طی روزهای اخیر در ماه مبارک رمضان، ده ها نفر از مسلمانان مظلوم افغانستان را قربانی خشونت های وحشیانه شان در راستای اهداف بیگانگان برای ایجاد فتنه و نفاق و راه اندازی جنگ مذهبی کردند.

در کابل، دانش آموزان بی گناه شیعه، بار دیگر آماج حمله های خونین قرار گرفتند و طی آن ده ها نفر شهید و زخمی شدند و خانواده های زیادی به سوگ عزیزترین جگرگوشه های خود نشستند و این رویدادها بدون شک، آسیب بزرگی به سرمایه ملی وارد کرد؛ زیرا استعدادهای ناب و درخشانی را از ما گرفت که در آینده هرکدام می توانست مایه پیشرفت و ترقی و تعالی و افتخار و اقتدار کشور شود.

تنها دو روز بعد، مسجد سه دکان مزار شریف، صحنه یک رویداد تروریستی دیگر بود که در آن، بازهم نمازگزاران شیعه، هدف یک حمله تروریستی قرار گرفتند که در نتیجه آن، بیش از صد نفر شهید و زخمی شدند. گروهک بدنام، اهریمنی و تکفیری داعش، مسئولیت کشتار مزار شریف را پذیرفت و دولت طالبان هم اعلام کرد که طراح اصلی این حمله را دستگیر کرده است.

یک روز بعد، یک خانقاه مربوط به برادران اهل سنت در ولسوالی امام صاحب قندور، هدف قرار گرفت که در آن نیز ده ها نفر از طلاب علوم دینی به خاک و خون کشیده و قربانی شدند.

رویداد قندوز اما ماهیت کشتارهای اخیر و هدف اصلی دشمن مشترک را به خوبی برملا کرد و نشان داد که چه دست هایی در پشت صحنه، فعال اند تا شیعه و سنی را در مقابل همدیگر قرار دهند و به این ترتیب، کشور ما را که پس از 40 سال برای نخستین بار در مسیر آرامش نسبی قرار گرفته و فرصتی برای قطع جنگ و ناامنی به وجود آمده، بار دیگر به ورطه درگیری های خونین و جنون آمیز مذهبی بکشانند و شیعه را علیه سنی و سنی را علیه شیعه برانگیزند و خود اهداف ضد انسانی خود را به محقق سازند.

رویدادهای فاجعه بار کابل، مزار و قندوز، در عرض همدیگر نشان داد که عوامل این کشتارها همه از یک مرجع دستور می گیرند و با وجود آنکه طیف قربانیان این رویدادها، کاملا متفاوت بودند؛ اما یک هدف مشترک در عقب این کشتارهای مخوف وجود دارد و آن، دامن زدن به جنگ مذهبی و راه اندازی نبرد شیعه و سنی است.

این در حالی است که هم شیعیان و هم سنی ها قربانی دشمن تکفیری و تروریزم وحشی وهابی می شوند و در عقب این رویدادها دست پلید استعمار و مزدوران مرتجع و سرسپرده منطقه ای و داخلی آن قرار دارند.

بنابراین در شرایط کنونی، حفظ هوشیاری و اتحاد شیعیان و سنی ها به مثابه پیروان دو مذهب بزرگ و برادر اسلامی، لازم و واجب است؛ زیرا نه حملات کابل و مزار، کار سنی ها بود و نه حمله قندوز، کار شیعیان. عوامل همه این حملات، تروریست های تکفیری و مزدوران جنگی ناتو و استعمار بودند که دشمن همه مردم افغانستان فرای ایمان مذهبی و باور مکتبی شان هستند.

رسانه های مسئول و ارزشمدار و فعالان و تشکیلات فرهنگی نباید به دشمن امکان بدهند که با راه اندازی این کشتارهای فاجعه بار، فضای زندگی همزیستی مسالمت آمیز را میان مسلمانان در کشور اسلامی ما تیره و تار بسازد و با دامن زدن به جنگ و فتنه و فساد و نفاق مبتنی بر تفاوت های مذهبی، برادران مسلمان را علیه همدیگر تحریک کند.

اگرچه مبارزه با این فتنه تازه نیازمند سیاست گذاری های کلان و اتخاذ تصامیم و انجام اقدامات مسئولانه در سطح مدیریت عالی کشور می باشد؛ اما تا آنجا که به توده مردم و رهبران فکری و فرهنگی جامعه مربوط می شود، همه وظیفه دارند که زوایای تاریک این فتنه خوفناک و خونین را افشا کنند و با اطلاع رسانی دقیق به مردم افغانستان آنان را در جریان توطئه پیچیده ای که در پشت این حملات و کشتارها قرار دارد، بگذارند تا دشمن به هدف خود نرسد و با وجود نسل کشی قومی، خونریزی مذهبی و تحمیل قربانی های فراوان بر خانواده های مظلوم در شهرهای مختلف کشور، موفق به تحقق هدف اصلی خود یعنی شعله ور کردن یک جنگ مهیب مذهبی نشود.