همزمان با اعلام دولت ایران مبنی بر تعلق گرفتن یارانه‌های نان به تمام پناهجویان افغانستانی همانند شهروندان ایرانی، دولت پاکستان نیز اعلام کرد که از پذیرش پناهجویان بیشتر افغانستانی خودداری می‌کند. ایران و پاکستان دو آدرس دم دست برای مردم افغانستان است که در حالات بحرانی به آن پناه می‌برند و از جنگ و ناآرامی و نا ملایمات زندگی به آن دو آدرس فرار می‌کنند.
 
ایران و پاکستان در چهل سال اخیر همواره میزبان پناهجویان افغانستانی بوده و اگر از حق نگذریم در بسیاری اوقات جان این مردم را نجات داده‌اند. اما تفاوت در نگاه ایرانی و پاکستانی نسبت به افغانستانی گاه گاهی خود را نشان می‌دهد و می بینیم که تفاوت از کجا تا به کجاست.

در حالی که ایران اعلام می‌کند که شهروندان مهاجر افغانستانی همانند ایرانیان شامل یارانه می‌شوند، پاکستان نیز اعلام می‌کند که از پذیرش پناهجویان افغانستانی خودداری می‌کند. این جا تفاوت همانند نقطه‌ای سیاه در زمینه سفید دیده می‌شود و در می‌یابیم که میزبانی دو همسایه چقدر تفاوت دارد.

ایران در حالی که نیم قرن است با تحریم‌های ظالمانه یک جانبه امریکایی مواجه است و در بسیاری حالات اوضاع اقتصادی آن با ریاضت همراه بوده، اما افزون بر این که از شهروندان افغانستانی میزبانی کرده، کمک نیز نموده و هزاران مهاجر ما در این کشور به درجات عالی علمی و آموزشی نایل آمده و به تبع آن صدها هزار متخصص هم در بخش مهارت آموزی و هم در بخش آموزش‌های عالی پرورش یافته است.

اینجا باید متوجه تفاوت همسایه همزبان ما با همسایه‌ای که مستقیماً در تمام بحران‌های چهل سال اخیر کشورمان دست دارد، شویم.

 ایران می‌کوشد که از پناهجویان میزبانی بهتر کند، در حالی که درگیر شدید ترین تحریم‌ها در جهان است، اما پاکستان که نه درگیر تحریم است و نه مشکلات اقتصادی دارد، نمی‌خواهد پناهجویان را پذیرد.

رهنورد زریاب نویسنده فقید کشور باری در یک برنامه تلویزیونی که در مورد تهاجم فرهنگی بود می‌گفت که از ایران برای ما کتاب، دانش، فیلم، موسیقی، هنر و ادبیات و زبان می‌رسد، در حالی که از پاکستان کلمات نامانوس بیگانه در قبیح ترین شکل ممکن.

او مثال می‌زد که مثلاً از ایران اصطلاحاتی مثل «گفتمان»، « پرسمان» و « راندمان و رایانه و ماهواره» به افغانستان می‌رسد، اما از پاکستان «چکن سوپ» به جای یخنی جوجه، چک پاینت به جای ایست بازرسی و غیره به افغانستان صادر می‌شود. اکنون در موضوع مهاجرین نیز تفاوت دیده می‌شود، در ایران اطفال ما به مکتب می‌روند، جوانان تحصیل می‌کنند و مهارت‌های حرفه‌ای می‌آموزند، اما پاکستان انتحاری و تروریست می‌فرستد.