سروده شاعر هموطن در وصف زینب کبری(س)

<p style="text-align: justify;">«براتعلی فدایی» از شاعران پیشکسوت کشورمان بوده که بیش از نیم قرن است در وصف اهل بیت پیامبر اسلام (ص) شعر می‌سراید.<br /> فدایی نامی آشنا برای اهالی شعر و ادب افغانستان است و بسیاری از نام آوران شعر امروز افغانستان روزگاری شاگردی او را  کرده‌اند.<br /> آثار این شاعر پیشکسوت که اینک در شهر هرات زندگی می‌کند، بیش از 60 سال است که زینت بخش مطبوعات و مورد استفاده ذاکران اهل بیت(ع) قرار دارد.<br /> <span style="color: rgb(0, 51, 0);"><strong>عید میلاد عنوان سروده‌ای از این شاعر است که به مناسبت سالروز میلاد حضرت زینب کبرا(س) سروده شده است.</strong></span><br /> عید میلاد است خیز ای ساقی فرخنده ام<br /> باده ی عشرت نما از ساغر وحدت به جام<br /> تا که بزدائیم از مرات دل زنگ ظلام<br /> پرچم شادی فرازیم اندرین فیروزه نام<br /> ای دو لعل آتشینت چون عقیق اندریمن<br /> وی دو زلفت عنبرینت چون بنفشه بر سمن<br /> خیز در بزمی چنین ای طوطی شکرشکن<br /> شکرافشان شو زلب تا آنکه با شهد سخن<br /> اختر برج رسالت آمد امشب در ظهور<br /> گوهر درج ولایت کرد اظهار حضور<br /> ماه افلاک امامت بر زمین افشانده نور<br /> شمسه ی ایوان عصمت شد تجلی بخش طور<br /> مظهر آیات رحمت زهره ی زهرا نسب<br /> دُر دریای جلالت دخت سردار عرب<br /> عصمت صغرا که آمد آفرینش را سبب<br /> زینب کبرا که از شرم جمالش روز و شب<br /> مهد جنبان حریم احترامش جبرئیل<br /> دایه مامش بود لعیا به فرمان جلیل<br /> مادر گیتی نزاده دختری کو را عدیل<br /> دیده ی گردون ندیده اختر کو را بدیل<br /> مهد علیا چون خرد کامل وجود اطهرش<br /> فخر دارد از پی خدمتگزاری هاجرش<br /> ساره و مریم کنیز آستان مادرش<br /> افکند گر سایه بر نه طاق گردون معجرش<br /> ای به عفت همچو زهرا وی به رفعت مرتضی<br /> هم به حلم و بردباری هم قرین مجتبی<br /> در بلاغت، در فصاحت، در کرامت، در سخا<br /> برده ارث از مصطفی و حیدر و خیرالنساء<br /> در مقام صبر، ایوب نبی حیران تو<br /> در بیابان بلا، یعقوب سرگردان تو<br /> خیره چشم نه فلک بر شمسه ی ایوان تو<br /> شد لقب ام المصیبه اشتهار شان تو<br /> ای به صورت قافله سالار زنهای اسیر<br /> وی به معنی ملک دین را بانوی گردون سریر<br /> عین عرفان آسمان فضل را بدر منیر<br /> مهبط انوار و اسرار امامت را خبیر<br /> از دیار کوفه تا ویرانه ی شام خراب<br /> همچو بابایت علی در محضر هر شیخ و شاب<br /> آبروی خصم را بردی که با حسن خطاب<br /> درفکندی بر تن نمرود ثانی اضطراب<br /> تا کلامت کاخ استبداد را لرزنده کرد<br /> انقلاب سرور آزادگان را زنده کرد<br /> هم یزید و زاده ی مرجانه را شرمنده کرد<br /> زآن اگر اینگونه بتوان جنبش ارزنده کرد<br /> ای بهین مستوره ی دوران که به وهم و گمان<br /> همچو خورشید عیان وز دیده ی خلقی نهان<br /> از تو آزادی به گیتی یافت نام جاودان<br /> تا در اوصاف کمالت شد«فدائی» مدح خوان</p>