در حالی که مقامات ملل متحد برای مقابله با گرسنگی در افغانستان در سال 2011 میلادی درخواست 680 میلیون دالر راکرده اند، مسئولان درحوزه غرب کشور می گویند هزاران خانواده در این حوزه با مشکلات اقتصادی مواجه بوده و نیاز به کمک های فوری دارند. قاری میر گلاب الدین، عضو ملی پاس خدهی به حوادث طبیعی جمعیت هلال احمر هرات در گفتگوی با رادیو کلید گفت: هزاران خانواده درهرات و ولایات همجوار با مشکلات اقتصادی رو به رو اند و اگر به آنان کمک های انسانی و مواد ارتزاقی صورت نگیرد زندگی آنان به مخاطره خواهد افتاد. اخیراً سازمان ملل گفته است: برای رویارویی با تهدید گرسنگی در افغانستان به 678 میلیون دالر نیاز است و گفته می شود که اگر این مقدار پول در اختیار افغان ها قرار نگیرد زندگی میلیون ها نفر در این کشور با خطر رو برو خواهد شد. در همین حال باشندگان ولایت هرات می گویند در ولسوالی ها و برخی از مناطق هرات هزاران خانواده نیازمند در حالی با مشکلات شدید اقتصادی و کمبود مواد غذایی مواجه می باشند که هیچ گونه توجهی از سوی ارگان های مسئول به آنان نمی شود. در عین حال، باشندگان ولایات غور، بادغیس و فراه نیز از عدم توجه مسئولان امور شکایت دارند و می گویند: در ولایات شان هیچ گونه کمکی نشده است. شمار زیادی از باشندگان ولایات همجوار هرات بویژه ولایت غور در موسم زمستان و هنگامی که راه های مواصلاتی مسدود می گردد در معرض خطر گرسنگی قرار می گیرند. موقعیت جغرافیایی، مناطق کوهستانی و صعب العبور ولایت غور باعث می شود که در زمستان هیچ گونه کمکی به این ولایت نرسد و مردم این ولایت در مضیقه قرار گیرند. بر اساس گزارش های منتشر شده، در حال حاضر بیش از هفت میلیون نفر در کشور با کمبود مواد غذایی رو به رو اند. آفات طبیعی و ادامه جنگ در کشور شمار زیادی از ساکنان را در معرض خطر گرسنگی قرار داده است. محمد صدیق میر، مسئول دادخواهی و نفوذ کودکان خیابانی در حوزه غرب معتقد است که کمک های سرازیر شده به افغانستان به خانواده های نیازمند نمی رسد. آقای میر فساد اداری در کشور را از عمده ترین عاملِ حیف و میل کمک های جامعه جهانی در افغانستان می داند. به باور آگاهان امور، اگر این کمک ها در اختیار خانواده های نیازمند قرار نگیرد زندگی میلیون ها نفر در کشور با خطر مواجه خواهد شد. خشک سالی های پی در پی، ادامه جنگ و حوادث طبیعی از عوامل افزایش فقر و گرسنگی در افغانستان خوانده شده است. سال گذشته نیز بیش از60 درصد کمک های اختصاص یافتهٔ سازمان ملل متحد برای مقابله با گرسنگی در حالی توسط نهادهای مسئول برای مردم نیازمند در افغانستان توزیع گردید که گفته می شود مقدار زیادی از این کمک ها به مردم نیازمند نرسیده است.